CARPE DIEM

Elly zou vandaag, vrijdag 27 april 47 jaar geworden zijn. Een moeilijke dag voor ieder van ons. Wij rekenen erop dat Elly ons zal helpen opdat haar slagzin "Uit je pijnlijkste dieptepunten groeien uiteindelijk je grootste krachten" ook voor ons zal uitkomen.

In  een vorig bericht schreef ik al en zong Whitney Houston over "bittersweet memories...".  Wij hebben dan ook ongelooflijk vele mooie herinneringen die Elly ons cadeau deed en wij zullen die herinneringen blijven koesteren. Eén van die onvergetelijke momenten beleefden we tijdens het feestje dat we georganiseerd hadden ter gelegenheid van haar 40ste verjaardag.

Met Elly was afgesproken dat wij die dag samen met Hans en Nanouchka in de vroege avond zouden gaan dineren in het restaurant Il Fogon. Zonder dat zij het wist hadden wij familie, haar vrienden, jeugdvrienden en vroegere schoolkameraden uitgenodigd. Elly begreep niet waarom er gedurende de dag zo weinig telefoontjes kwamen om haar te feliciteren. Andere jaren kwam er op de jaardag zelf ook heel wat volk over de vloer maar deze keer kwam er heel weinig bezoek. Dat werkte blijkbaar een beetje op haar zenuwen en ze besloot, zoals ze later zei :"Als ze toch niet naar hier komen om mij te feliciteren, dan ga ik maar de stad in om mijzelf eens te verwennen". En zogezegd zo gedaan.

Wanneer we s'avonds samen onder een daverend applaus het onverlichte Il Fogon binnen stapten begreep ze onmiddellijk de hele situatie. Eens de lichten aan was het een heel emotioneel moment voor haar (en ook voor ons) toen zij zag wie er allemaal aanwezig was om haar 40ste verjaardag samen met haar te vieren. De traantjes liepen, maar niet alleen bij Elly... Het was haar 1ste verjaardag nadat ze het slechte nieuws gekregen had dat er uitzaaingen vastgesteld waren  in de lever en dat genezing niet meer mogelijk zou zijn. Die avond hebben we echter even alle problemen zoveel mogelijk op de achtergrond geschoven en hebben wij samen met Elly er een heel mooi feest van gemaakt.

Haar neef Wim had zijn gitaar meegebracht en op zijn muziek werd er duchtig meegezongen. Een aanwezige fotograaf had enkele korte filmpjes gemaakt die ik terug vond op Elly's computer. Ik laat jullie 2 x één minuut meegenieten...

 

Nanouchka, Elly's "leendochter" zoals zij ze zo graag noemde, is vandaag ook jarig. Zij wordt "al" 19 en ik maak hier van de gelegenheid gebruik om haar te dezer gelegenheid hartelijk te feliciteren. Straks zijn we daar om het beloofde stuk taart te eten en nog eens wat bij te babbelen. Nog heel veel succes gewenst in de maanden die komen gaan en dat je mag slagen in je 1ste jaar Hogeschool in Antwerpen. Tot straks!

PS : Elly's blog bestaat dus nog en zal blijven bestaan. We kregen nogal wat reacties dat "het lang duurt om de blog te openen" tot zelfs "Elly's blog is weg". Geduld is een mooie deugd! Geduld moet je dus hebben wanneer je Elly's blog opent, ook wanneer de commentaren opgevraagd worden. Op mijn berichtje naar Skynet i.v.m. hiermee heb ik geen antwoord gekregen. Voorstellen, commentaren of reacties zijn welkom op slegers.willy@gmail.com

 

Ter nagedachtenis van Whitney Houston, één van Elly's favoriete zangeressen, deze kanjer van een song. Ze telde slechts twee jaartjes meer dan Elly en toch ...

"Bittersweet memories"...

Vrijdag 30/12/2011 waren wij uitgenodigd op het 1ste verjaardagfeestje van Elly's metekindje Lucas.

Elly was indertijd blij verrast dat zij meter mocht zijn van de kleine Lucas. Fier dat zij was! Elly meter, dat had zij niet direct verwacht. En hoe fier zou ze nu geweest zijn! Terecht trouwens. Wat is me dat een mooi kereltje geworden. 

Hieronder vinden jullie een paar leuke foto's van bij de geboorte, de doop en het eerste verjaardagfeestje.  Geniet mee van baby Lucas tot peuter Lucas...  

Bedankt Sabine en Geert, dat we samen met Hans mee mochten vieren. Het was voor ons een welgekomen afleiding in deze moeilijke periode. 

Ondertussen ligt 2011 achter ons. Het was een "annus horribilis" voor ons. Een jaar vol ups en downs. Een jaar met vele tranen om het afscheid van Elly. Een jaar toch ook met goede momenten omwille van de vele mooie herinneringen aan Elly. Tijdens deze eindejaarsperiode hebben we haar extra gemist. De eerste keer dat we de feestdagen moesten doorkomen zonder Elly. Haar plaats aan tafel die telkens leeg bleef, riep emotionele herinneringen op. Maar omdat Elly regelmatig het gespreksonderwerp was, verschoten we telkens dat de tijd zo snel voorbij ging. 

2012 heeft zich ondertussen al aangemeld. Wat het jaar ons brengen zal, moeten we afwachten. Hopelijk ligt er veel positiefs in het verschiet. In elk geval wensen wij alle blogvolgers een aangenaam en vreugdevol 

 

Vandaag één jaar geleden is Elly's lieve vriendin en lotgenote Lieve overleden. Vijf jaar lang deelden zij lief en leed en waren zij regelmatig samen in het ziekenhuis om gelijklopende behandelingen te ondergaan. Samen hadden ze veel meegemaakt, samen pepten ze mekaar op naar de volgende behandeling toe. Het onverwachte heengaan van Lieve was dan ook een zware slag voor Elly en vanaf toen zag ze haar toekomst met nog meer angst tegemoet.

Elly plaatste toen voor Lieve het liedje "One Word" van Anouk op haar blog. Zo triest en toch mooi. Redenen te over om het nog een keer te horen. And now you both are stars in heaven!

Deze namiddag nog op bezoek geweest bij Hans. Nanouchka was juist vertrokken naar haar 'kot' in Antwerpen en Hans dus alleen thuis. Loopt nog altijd (een beetje) verloren in het huis waar alles hem herinnert aan Elly, zijn grote steun en toeverlaat.

Ook nog eens geprobeerd de dressing leeg te maken. Verschrikkelijk moeilijk en emotioneel. Ook mooie herinneringen en toch pijnlijk. Wat missen wij jou, Elly...

Nooit meer jouw stem,

Nooit meer jouw lach.

Nooit meer samen genieten

van een mooie dag;

De pijn vanbinnen doet zeer,

ze zeggen dat mindert,

maar wanneer?

Wij missen je meer en méér.

We zijn gekomen aan het einde van de afscheidsceremonie.

De afscheidstekst werd gelezen door de ceremoniemeester. Op het scherm werd ondertussen bovenstaande foto van Elly geprojecteerd.

 

Tot afscheid.

Je kan huilen omdat Elly er niet meer is

of je kan lachen omdat zij onder ons geleefd heeft.

 

Je kan je ogen sluiten en hopen dat zij terugkomt

of je kan je ogen sluiten en zien wat zij heeft achtergelaten.

 

Je hart kan leeg zijn omdat je haar niet ziet

of het kan vol zijn met haar liefde.

 

Je kan aan haar denken en enkel dat zij van ons is heengegaan

of je kan haar gedachten koesteren en deze laten voortleven.

 

En laten we dat maar doen.

 

Bewaar allemaal nog de mooie herinneringen aan Elly van die tijd dat ze onder ons was.

 

Elly, we zeggen je geen vaarwel maar tot weerziens.

 

Het moment van het definitieve afscheid is dan aangebroken. Een laatste hulde aan Elly wordt gebracht door een groet uit te brengen aan de asurne waarna een gedachtenisprentje werd aangeboden.

Onder het oog van een toastende Elly en met in ons achterhoofd de tekst van het liedje "Is this our farewell"  verlieten we de zaal. Nadien kon er bij een drankje nog van gedachten gewisseld worden o.a. over alles wat Elly voor iedereen heeft betekend en wat ze nog betekenen zal. 

En met een knipoogje  "hoor" ik Elly al zeggen : "Dank je wel. Jullie hebben dat heel goed gedaan".   Ik houd er dan ook aan iedereen die meegewerkt en gezorgd heeft voor een vlekkeloos verloop van deze afscheidsplechtigheid nog een keer hartelijk te bedanken.

 

slegers.willy@gmail.com