18-02-14

1 miljoen

Gisteren heeft het bezoekersaantal van Elly's blog de kaap van 1 miljoen overschreden. Ik weet niet dat Elly dit verwacht had. Misschien wel omdat ze toch gevraagd had de blog publiek te laten zolang er bezoekers waren. Dagelijks komen er dan ook nog altijd een zestigtal mensen een kijkje nemen, vaak op zoek naar een specifiek onderwerp in de hoop hier wat meer informatie te vinden. Voor ons klinkt dit zoals "een hart onder de riem steken". En Elly blijft op die manier nog steeds haar bijdrage leveren voor de velen die te maken krijgen met borstkanker/leven met kanker. 

En nu op naar de 2 miljoen? Dat zal wél iets te optimistisch zijn. Met 60 bezoekers per dag zou dat nog 45 jaar duren... Laten we hopen dat het kankerprobleem ondertussen al lang is opgelost en niemand daar nog van te lijden heeft!

Hier onder nog een mooie herinnering aan Elly's laatste reis naar Egypte in 2010, samen met ons, genietend van haar favoriete drankje na een tochtje met een feluka (zeilboot) op de Nijl. Had dat niet wat langer kunnen blijven duren???

P1000596.JPG

 

01-09-13

1 september 2013

IMG_3290.JPG

Vandaag 2 jaar geleden namen we afscheid van Elly. De tijd vliegt oh zo snel maar de herinneringen aan deze dag  blijven onveranderd in het geheugen gegrift. Gelukkig hebben we ook vele mooie herinneringen om te koesteren. Toch blijft die "rugzak" zwaar te dragen. Ondertussen zijn er nog verschillende lotgenootjes Elly achterna gereisd naar die overkant en dat maakt het ons telkens weer een stuk moeilijker...

De zonnebloem, haar lievelingsbloem, houdt haar hier vaak gezelschap en doet er ons telkens weer aan denken hoeveel zij hield van de natuur, van bloemen en planten, van mens en dier, van het leven. Wij bewonderen haar nog altijd heel erg voor de waardige manier waarop zij afscheid heeft genomen.

Hieronder volgt een gedicht uit het Nieuwsblad van 25 juni 2013. Het werd geschreven door de moeder van Jeroen als laatste groet aan haar zoon. Jeroen overleed een jaar voordien bij een banaal verkeersongeval vlak bij huis. Wij vonden die tekst zo aangrijpend en passend en konden niet nalaten hem met jullie te delen. Dank u wel, moeder van Jeroen. Wij weten wat je voelt en leven heel erg met u mee.

 

Het was nog zomer toen je ons verliet,

op een dag vol warmte en kleuren,

op een dag waar geen plaats was voor verdriet.

 

Die nacht werd het winter.

Koude en duisternis kwamen plots in ons leven,

Bruusk

en onverwacht.

Genadeloos

én hard.

Jouw leven duurde maar even.

 

De winter bleef langer dan normaal.

Geen mens die weet hoe lang hij zal duren,

geen kracht om er tegenin te gaan,

enkel onszelf en elkaar

om de gesel te doorstaan.

 

Heel zachtjes werd het herfst

en het leven kreeg tinten,

vaal rood en geel.

Maar ook de winter bleef.

Toch kwam er kleur en broze warmte

en dat betekende ontzettend veel.

 

Na maanden van koude en duisternis

kleurt hier en daar een blad fris lentegroen.

het geeft ons vreugde en pijn

en doet ons dromen

van een zomer.

Maar zal die ooit nog komen?

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende