24-11-05

De berg

Dit gedicht kreeg ik toen ik de eerste keer ziek werd. Ik heb het al tientallen keren gelezen en blijf het mooi vinden.

Lopend langs mijn levenspad
kwam ik een berg tegen.
Hij zei: “ik ben je nachtmerrie
mij kan je niet negeren”.

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan.

Commentaren

goeiemiddag, nog niet vaak zag ik het belang van lachen en humor ook zo serieus beschreven, zo echt.
groetjes

Gepost door: an | 2005-11-24 om 12.23

Reageren op dit commentaar

koud en warm... ... kreeg ik het weer tegelijkertijd. Zoals al zovele keren bij het lezen van je blog. Inderdaad hele mooie woorden om in muziek om te zetten.
Kusjes uit Voortkapel, en we blijven meeduimen dat zelfs molshopen je pad niet oneffen maken.

Gepost door: Els | 2005-11-24 om 21.10

Reageren op dit commentaar

Gedicht Dit is echt ontroerend !

Gepost door: Ma | 2006-04-22 om 22.22

Reageren op dit commentaar

Even terug naar een tekst ,die ELLY op haar blog plaatste op 24/11/05
Nog steeds heel ontroerend!
Sandra ik heb dit terug opgezocht speciaal voor jou,kwam dadelijk in mijn hoofd na je laatste reactie!
Groetjes

Gepost door: Ma Elly | 2011-10-16 om 15.18

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.