07-12-05

Beetje down

Sinds gisteren gaat het wat minder. Heb veel pijn onder mijn voeten en in mijn handen en mijn hoofd (niet mijn gezicht) staat vol kleine zweertjes.

Ook mentaal gaat het niet zo goed, ik heb even een serieus dipmoment. Er gebeurt zoveel rondom mij waarvan ik verdrietig word, gisteren is een lotgenote begraven, een andere vriendin en lotgenote zal het jammer genoeg ook niet halen en heeft niet veel tijd meer, mijn hondje Chico is erg ziek en ook daar komt het einde in zicht. Volgende week komt de eerste controlescan van mijn lever en ik ben bang voor het resultaat, stel dat deze kuur niet aanslaat, wat zal er dan gebeuren. De moed zit momenteel in mijn schoenen. Ik weet dat jullie allemaal heel erg meeleven, maar toch voel ik me eenzaam in mijn strijd en in mijn angst voor wat er nog gaat komen. Ergens las ik een mooie omschrijving van hoe ik me voel:

"ik sta in steigers van liefde, maar sta in het midden wel alleen. Niemand kan voelen wat ik voel. Niemand ervaart de onmacht en de chaos die ik in mijn hoofd heb".

Ik besef met de dag meer dat ik nooit meer zal genezen en dat ik bepaalde toekomstdoelen noodgedwongen zal moeten afsluiten en op korte termijn moet denken. Dat mijn behandeling niet meer gericht is op genezen, maar op het toevoegen van een paar 'goede' jaren. Dat de ziekte als ze een poosje stabiel is onherroepelijk zal terugkomen. Het enige onzekere aan die zekerheid is het moment wanneer dat zal gebeuren. Ik hoop in ieder geval dat deze kuur werkt en dat het dan weer een hele tijd zal duren voor de kanker terug actief wordt. Ik beloof mezelf en iedereen dat ik leuke dingen zal blijven doen en dat ik echt niet de hele dag ga lopen piekeren over mijn lot, maar vandaag lukt me dat even niet. Morgen hopelijk beter…

Commentaren

wednesday blues Dips horen er nu eenmaal bij hé meisje met als enige troost dat je een beetje meer kan genieten van het volgende 'zonnetje', hopelijk straks al.
Het is trouwens echt een prachtige tekst
xx
Viviane

Gepost door: viviane | 2005-12-07 om 10.01

Reageren op dit commentaar

dipje Wat jij voelt, voel jij alleen, lieve elly, niemand kan voelen wat jij voelt... het is zo "waar", ook al heb je zoveel mensen om je heen die heel veel om je geven en met je meeleven.
Het is zo begrijpelijk dat je het vaak niet ziet zitten, dat de moed helemaal in je schoenen zit, dat je piekert en je je onzeker voelt en bang bent. Ik ken het allemaal, ook al is mijn prognose en levenskwaliteit zoveel beter dan die van jou. Maar helpen kan ik je niet, al zou ik zo graag, al was het maar zo'n ietsiepietsie...
Ik hoop dat je je fysiek snel een beetje beter voelt, al die kleine en grote ongemakken en bijwerkingen, het drukt zo op je gemoed. Hopelijk komt zo ook weer snel een "upje".

Maar je bent en blijft een fantastische madam, zoveel optimisme, vechtlust, humor, warmte (en ik kan nog even doorgaan) heb ik zelden gezien in 1 persoontje. Het doet me deugd te horen dat je blijft vechten en probeert de moed erin te houden.
Hierbij nog 2 "pareltjes":

And in the end, it's not the years in your life that count. It's
the life in your years -- Abraham Lincoln

Sometimes even to live is an act of courage. --Seneca

Gepost door: rikkert | 2005-12-07 om 11.05

Reageren op dit commentaar

Dag Elly, Vechten en doorgaan doe je ondanks de steun die je krijgt en die ook wel warm aanvoelt toch altijd alleen. In die angst kan je bijna niet anders dan je eenzaam voelen. Jij ben jij en niemand anders kan echt "meevoelen" met jou.
Denken op korte termijn lukt soms en vaak niet. Weet je... ik wens je in elk geval nog mooie periodes en momenten toe en op momenten als deze heb ik weinig zin in clichés behalve dan misschien... met je eigen woorden: "Morgen hopelijk beter..."
We zien wel... en tot dan, nog veel groetjes,

Gepost door: An | 2005-12-07 om 11.38

Reageren op dit commentaar

geen woorden... Lieve Elly,
De titel van mijn reactie zegt het al... Ik heb geen woorden. Want alle woorden van troost lijken af en toe zo nietig. Zo afgezaagd. Het is nu eenmaal allemaal kl*te wat jou overkomt, wat er om je heen gebeurt. En idd. je moet het, als puntje bij paaltje komt, toch allemaal alleen doen. Ben zelf momenteel heel opstandig. Boos, om niet te zeggen woedend. Maar ja... Op wie?? op wat?? En dan heb ik het nog makkelijker dan jij... Dus meid, meer dan je sterkte wensen met alles kan ik niet doen... hoe graag ik het ook zou willen... liefs, Annemie.

Gepost door: Annemie | 2005-12-07 om 12.59

Reageren op dit commentaar

:-) Snel beter worden hé!!! Hou de moed er in ;-)

Groetjes!

Gepost door: ourlipsaresealed | 2005-12-07 om 13.02

Reageren op dit commentaar

The only way is UP !!! Hey meisje,
Komaan Elly, een lange weg heb je reeds afgelegd, en zo zal je het inderdaad wel aanvoelen dat je daar ergens alleen loopt op dat pad.
Maar niets is minder waar hoor...

Als het verleden je pijn doet,
en de toekomst je bang maakt,...
kijk dan naast je want daar loop o.a. ikke !!!
En samen volgen we dan de pijl : UP UP UP
Veel lieve knuffels van
Aline, Ilse en Gert

Gepost door: Ilse | 2005-12-07 om 15.55

Reageren op dit commentaar

dito Ik sluit mij aan bij alle reacties van hier boven.en wens je nog alle geluk van de wereld toe.weet dat wij hier in Meerhout met je meeleven ,wij kennen je niet persoonlijk maar Hans wel en ook hem en de rest van de familie gunnen we veel sterkte en mooie dagen met je toe.
en triest zijn moet je soms ook toelaten daar lucht je van op.
na regen komt zonneschijn,Ik wens je er nog veel stralen van.

Gepost door: francy | 2005-12-07 om 16.51

Reageren op dit commentaar

Er zijn wel eens van die dagen... Er zijn wel eens van die dagen,
dat het niet meer gaat
even genoeg gehad van alles.
Het gevoel dat je er alleen voor staat.

Juist op zo'n dag moet je denken,
aan de mooie dingen die er zijn.
Aan die bloemen, bossen en duinen
en na regen komt zonneschijn.

Juist op zo'n dag moet je denken,
aan de mooie dingen in't leven.
Aan je vrienden en vriendinnen,
die jou liefde en een luisterend oor geven.

Juist op zo'n dag moet je niet vergeten,
dat er zoveel mooie dingen bestaan.
En als je hier aan denkt,
zal het vast wel beter gaan.

(uit: seniorennet.be/borstkankersite )

"Praten over gevoelens kan al een hele troost zijn. Zich groot houden wanneer men zich klein voelt en gevoelens wegdrukken kost veel energie en energie is een kostbaar goed."

Elly, sterkte,eh meid!
Annita

Gepost door: Annita | 2005-12-07 om 22.46

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.