19-02-08

Chemo 3

Chemodag 3 was een moeilijke dag. Bij het vertrek thuis was ik al erg nerveus door de cortisone van zondagavond en maandagmorgen. De laatste maanden heb ik een soort afkeer ontwikkeld tegen het ziekenhuis en vanaf het ogenblik dat ik door die draaideur stap voel ik me al misselijk en slecht. Bij aankomst was het heel druk in het daghospitaal en ik moest een hele tijd mijn beurt afwachten voor ze me konden inschrijven.

Uiteindelijk toch binnen, ingeschreven, port a cath probleemloos aangeprikt en bloeddruk genomen.

En toen begon het. Een bloeddruk van 20/10 en veel te hoge hartslag. Paniek, vooral bij mij. Omdat de Herceptine ook nog eens bloeddrukverhogend werkt hebben ze de oncologe gebeld om te vragen of het mocht doorgaan. Aangezien ik op dat moment geen hoofdpijn had, vermoedde zij dat de extreem hoge bloeddruk veroorzaakt werd door een combinatie van de cortisone die ik slecht verdraag (maar die noodzakelijk is om de bijwerkingen van de chemo binnen de perken te houden) en de oncontroleerbare ziekenhuisstress waar ik sinds een poosje mee kamp. Doorgaan met de Herceptine en chemo was het besluit, maar wel regelmatig bloeddruk controleren.

Na anderhalf uur begon die met mondjesmaat te dalen, maar het duurde toch tot half vijf toen ik eindelijk klaar was dat hij op 15/7,5 stond.

Net na de Herceptine kreeg ik verschrikkelijke hoofdpijn. Oncologe nog maar eens gebeld en er werd via het infuus pijnmedicatie toegediend die vrij snel effect had. Tijdens haar middagpauze kwam de oncologe zelf checken hoe het met me ging want de plotse hoofdpijn verontrustte haar.

De nervositeit en snelle hartslag bleven de hele dag aanhouden. Ik kon op geen enkel moment relaxen. Buiten de eerste chemo van deze kuur blijven ma en/of pa op mijn verzoek niet in het ziekenhuis omdat ik vind dat die dag te lang duurt en dat zij al tijd genoeg voor mij in het ziekenhuis doorgebracht hebben, en ik toch maar in bed lig te liggen, maar nu voelde ik me zo ellendig en bang dat ik vroeg of pa wilde blijven en ma hem later wilde aflossen. Wie mij kent als de zelfstandige Elly die zoveel mogelijk alles alleen wil klaren, weet dat dat geen goed teken is.
Op weg naar de auto sla ik tot overmaat van ramp mijn voet om in de goot en val ik languit op handen en knieën. Het was nogal een zicht. Er stopten onmiddellijk 2 vriendelijke dames, allebei verpleegsters, waarvan eentje vond dat ik best even terugkeerde naar het ziekenhuis omdat ik zo bleek was. Komt door de chemo antwoordde ik, voor de rest ben ik oké. Gelukkig heb ik er alleen maar een geschaafde knie aan overgehouden. Volgende keer doen we het terug zoals altijd en pikt pa mij op aan de deur van het ziekenhuis.

Enfin, we zijn de dag doorgesparteld en eenmaal thuis werd ik rustiger. Tot ik ’s avonds een telefoontje kreeg van de oncologe. Drie weken geleden was mijn tumormarker, die zoals jullie ondertussen misschien al wel weten normaal niet werkt bij mij, plots gestegen naar 90 (maximale normaalwaarde is 25) en voorbije vrijdag is hij nog doorgestegen tot 100. Wat heeft dat te betekenen? De oncologe was duidelijk, waarschijnlijk niet veel goeds, zeker niet omdat de marker nooit significant was in mijn geval. De kans is groot dat er ergens iets aan de hand is, nieuwe kankeractiviteit. Er is een waterkansje dat de stijging veroorzaakt wordt door de Taxol chemo. Het komt wel eens voor dat die zorgt voor een stijging terwijl de kuur toch aanslaat en de kanker afneemt. Laten we daarop hopen, maar ik vrees ervoor.

De derde week van deze kuur zullen er scans genomen worden van bot, buik, hersenen (mijn grootste angst, namelijk dat de kanker daarin terecht komt zal toch niet uitkomen zeker…). Bovenop alle ellende die deze kuur weer gaat veroorzaken komt er dus nog maar eens wat extra stress bij. Alsof het zo nog niet moeilijk genoeg is.

Ik heb vannacht weinig geslapen en ben momenteel heel opgejaagd, vooral door de cortisone. Mijn hartslag was zonet 116 en bloeddruk iets verhoogd. Het was mijn dag gisteren niet, vandaag zal ik proberen het rustig aan te doen.

Commentaren

Lieve Elly,
wat een rotdag weer en dan nog dat bericht over je TM. Misschien is het toch nog wat vroeg om conclusies te trekken... of probeer ik mezelf wat wijs te maken?
Ik duim dat de gevolgen draaglijk zullen zijn.

Kop op maatje,

Gepost door: rikkert | 2008-02-19 om 08.37

Reageren op dit commentaar

paniek Dag Elly,
Ik heb het ook moeilijk met paniek momenten ! Ik denk dat je die bloeddruk misschien op peil kan houden door rustig te wezen, maar hoe doe je zoiets... Als ik pijn krijg en bloed spuw krijg ik het tevens moeilijk om te ademen. Op dat moment zou ik mezelf moeten kalmeren, maar hoe ? Als de dokters niet eens weten hoe ze ons moeten genezen, wat zouden wij dan weten ? Maar we kunnen wel proberen. Met de hand op de buik rustig in en uit ademen, en je buik op en neer voelen gaan. En blijven geloven dat onkruid niet vergaat !

Gepost door: Soraya | 2008-02-19 om 09.40

Reageren op dit commentaar

Dit gaat misschien belachelijk klinken, maar telkens ik voel dat ik mezelf niet rustig kan krijgen en dat de 'paniek' gedachten zowel de mentale als fysieke bovenhand nemen, dan pak ik een 'roddel'boekje.... Den Blik bijvoorbeeld,...het effect is maar tijdelijk, dat weet ik, maar mij heel even moeten concentreren (zonder dat het te vermoeiend is) op wie wat draagt en wie het met wie doet, helpt wel om de kanker effe te vergeten en zo (al is het maar even) weer wat te kalmeren..

Gepost door: me, myself | 2008-02-19 om 10.05

Reageren op dit commentaar

Hoi, Elly, Weer een hele boterham, zo te horen. 'Proberen' yoga-ademhaling toe te passen zoals Soraya schrijft.
Veel rust en sterkte nog!
Annita

Gepost door: annita | 2008-02-19 om 10.06

Reageren op dit commentaar

Liefste Elly, ik duim voor je!
Lieve

Gepost door: Lieve | 2008-02-19 om 10.07

Reageren op dit commentaar

Elly zit hier weer heel stilletjes op mijn stoel.
Heb gisteren veel aan je gedacht. Hoop dat je rustiger kan kan worden en niet te veel afziet van de chemo. Dat je uitslag goed is. Duim met al m'n vingers. Dikke knuffel Viv

Gepost door: Viv | 2008-02-19 om 11.29

Reageren op dit commentaar

Elly Lieve Elly, iedere keer weer iets anders, weer iets nieuws, we kunnen niet veel doen, of toch, erin blijven geloven voor jou, mezelf en nog zo vele anderen. Ik hoop voor jou dat je de angst wat kan verdringen en tot rust probeert te komen. Ik stuur positieve energie mede naar jou toe en allen die het nodig hebben. En ik duim verder voor jou.
Liefs
Sonja

Gepost door: sonjadc | 2008-02-19 om 12.02

Reageren op dit commentaar

Pff Elly, wat een afschuwelijk dag en dan 's avonds nog zo' nieuws krijgen, hoe verlang je dan van goed te slapen. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen, weet alleen dat ik samen met hele vele anderen voor je duim.
Sterkte meid!!

dikke zoen

Gepost door: Marie-France | 2008-02-19 om 12.25

Reageren op dit commentaar

elly,
Ik kan me alleen maar aansluiten bij de vorige teksten en ik vind het ook ellendig voor je.
Je bent zo'n vechter en elke keer opnieuw proberen ze je klein te krijgen.
Hopelijk valt de uitslag mee!
Ik zal in elk geval mee duimen
Groetjes en sterkte!!

Gepost door: Marie-louise | 2008-02-19 om 12.26

Reageren op dit commentaar

Jeetje,wat een verhaal!
Kan het dan nooit eens goed gaan???
Zo blijf je maar in die mallenmolen zitten,terwijl je verlangt naar een beetje rust en een beter gevoel.
Hopelijk heb je wat aan de tips die krijgt.
Ik doe het op mijn manier,namelijk breien!
Heb in de laatste maanden een stuk of 7 truien gemaakt.
Er melden zich steeds nieuwe "slachtoffers" aan die wel een lekkere dikke trui willen,dus ik kan even vooruit!
Ik vind het een goeie therapie om m`n gedachten te verzetten.
Liefs en groetjes.

Gepost door: mandy | 2008-02-19 om 13.32

Reageren op dit commentaar

Sterkte... ben zo verbaasd en verdrietig om dit allemaal te lezen dat ik geen andere woorden heb; ik blijf het zeggen als we je ook maar enigszins kunnen helpen met iets, geef een seintje
Leen en Tom

Gepost door: Leen | 2008-02-19 om 13.48

Reageren op dit commentaar

ik wens je ook al weer maar al het goede toe,en zal weer een kaars voor je branden en hopen dat die positieve energie aan je geeft.
je blijft inderdaad maar op en af gaan.
ik word al ellendig alleen van het gedacht die lasten te moeten dragen die jij altijd mee sleurt,en ik voel ze dan nog niet eens.
Laten we maar weer hopen op betere dagen voor.
goed dat het zonnetje af en toe nog schijnt,daar word je humeur toch al niet zo slecht van.
veel beterschap meisje.
Francy

Gepost door: francy | 2008-02-19 om 14.18

Reageren op dit commentaar

Heb gisteren aan jou gedacht en hoopte dat het allemaal een beetje zou meevallen.De realiteit is spijtig genoeg anders...
Hopelijk ben je intussen al wat rustiger en vallen de bijwerkingen een beetje mee.
Duim alvast dat de uitslag van je onderzoeken je angst niet bevestigen!
Liefs en sterkte!!

Corina

Gepost door: corina | 2008-02-19 om 16.13

Reageren op dit commentaar

Damn ... Ik had een verschrikkelijke rotdag op het werk, maar dat is allemaal zo onbelangrijk en verdwijnt in het niets als ik dit nu allemaal weer lees.
Zou willen dat we meer voor je konden doen.
Denken aan jou ...
Liefs
Ilse Aline Gert

Gepost door: Ilse | 2008-02-19 om 18.24

Reageren op dit commentaar

Ha elly,
Meid, wat een ellende allemaal weer.
Ik hoop toch dat je na de eerste rotdagen van de kuur weer wat"op adem"kunt komen en kunt genieten. Wat betreft die angst en paniek, waarom vraag je niet om een tranquilizer als b.v. Oxazepam. Of een antidepressivum, helpt ook tegen paniek. Ik gebruik Seroxat en ik denk dat ik zonder ook al tig keer in paniek zou zijn geschoten na een rot uitslag of tijdens chemo's. Veel sterkte!
groetjes, Sophia

Gepost door: sophia | 2008-02-19 om 21.54

Reageren op dit commentaar

O lieve Elly, wat word ik vreselijk stil van je verhaal.
Ik kan me perfect voorstellen dat je in paniek geslagen bent. Ik voel zo die angst op me afkomen en zelfs ik ben bang voor jou. Wat moet het dan in godsnaam voor jou zijn?!?
Ik jank... Ik vind het zo oneerlijk, zo onmenselijk waar jij door moet.
Die pijn, de angst, die onzekerheid en al dat verdriet dat het teweegbrengt... moet verschrikkelijk zijn. Ik neem je heel stevig vast en fluister in je oor dat je eens niet sterk hoeft te zijn, dat je bang mag zijn, dat je verdrietig mag zijn maar ik fluister ook dat ik er voor je ben, je op zal proberen vangen als je dreigt te vallen...
Ik weet dat het niet altijd even prettig is om het volgende te horen/lezen maar geef niet op, blijf strijden want we hebben jou nodig! In gedachten ben ik bij jou en zoals jij over mij waakt, zal ik ook over jou waken... ik stuur zo meteen twee lieve zachte engeltjes: eentje voor op je rechterschouder en eentje voor op je linkerschouder! Eentje voor overdag en eentje voor 's nachts....
Je bent niet alleen!

Liefs en dikke kus!

Gepost door: Sofietiewietie | 2008-02-20 om 00.47

Reageren op dit commentaar

nu Ik hoop dat je nu slaapt op dit late uur. Getver! Wat een odyssee moet je toch telkens maken!

Gepost door: sodade | 2008-02-20 om 03.05

Reageren op dit commentaar

Elly vandaag een beetje beter ?? Ik hoop het. Liefs Viv

Gepost door: Viv | 2008-02-20 om 09.11

Reageren op dit commentaar

Ik kan maar 1 woord zeggen : STERKTE. Je staat er niet alleen voor, er leven heel wat mensen met jou mee. Ook al zet ik niet elke keer een reactie, ik volg je verhaal met bewondering.

Gepost door: Annick | 2008-02-20 om 11.33

Reageren op dit commentaar

Die eeuwige onzekerheid is ondraaglijk!
Toch vol goede moed weer maar doorzetten!! Wat moet je anders, hé Elly!
We denken aan jou!!!
Krista en fam.

Gepost door: Krista | 2008-02-20 om 12.18

Reageren op dit commentaar

Elly,
Ik wilde dat ik iets voor je kon doen... Maar ik weet dat je dit jammer genoeg grotendeels alleen moet doorstaan. Maar weet dat ik vanop afstand aan je denk en dagelijks een lichtje voor je laat branden... Heel veel sterkte, voor jou en je naasten... Annemie

Gepost door: Annemie | 2008-02-20 om 20.13

Reageren op dit commentaar

Woensdag avond. Elly wij hopen dat je een rustige nacht mag hebben!
Hopelijk is de maan geen spelbreker,want zoals we deze avond langs tv samen hebben vernomen dat er om 4 uur maansverduistering zal zijn,zou het kunnen dat die voor onrust kan zorgen,volgens mijn moeder toch!
En je weet je moemoeke was iemand die altijd de waarheid sprak,he Elleke.

Gepost door: Ma Elly | 2008-02-20 om 21.50

Reageren op dit commentaar

We denken aan je Hallo Elly,

Als woorden ervoor konden zorgen dat jij je beter voelde, zou ik een encyclopedie volschrijven.

Veel sterkte meid,
Greet

Gepost door: Greet | 2008-02-21 om 10.04

Reageren op dit commentaar

deugnieterij Leuke dokter heb jij, zo ken ik jou niet. Ik heb jou altijd als een braaf meisje gezien. Er zit dus toch deugnieterij in jou, leuk dat te horen. Geniet van jou goeie dagen. Groetjes Linda

Gepost door: Linda Vermeer | 2008-03-18 om 20.41

Reageren op dit commentaar

Beste Elly,
Eerst en vooral wens ik jou veel sterkte toe! Vooral voor de vele momenten die je moet ondergaan met chemokuren. Mijn lymfeklieren zijn verwijderd na de diagnose van maligne melanoom.Heb wel onderhuidse uitzaaiingen. Ik heb interferon geweigerd en ook chemo.Ben wel met alternatieve middelen bezig.Is nu ondertussen bijna 2 jaar geleden.Ik wens jou nog een heel mooi leven toe!

Gepost door: Agnes | 2008-03-24 om 15.27

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.