31-08-08

Twijfels

Er waren al weken twijfels, nog een vakantie naar de zon boeken of niet. Ik voelde en voel me verre van optimaal door de buikpijn en Hans kan niet vliegen omwille van een oorprobleem. We beslisten dan ook om op veilig te spelen en thuis te blijven.

Toen ik woensdag de uitslag van de scan kreeg en hoorde dat er toch wat vocht in mijn buik zit, waarvan we niet kunnen weten of het kanker- of gewoon ontstekingsvocht is omdat de hoeveelheid nog te klein is voor een punctie, begon ik weer te twijfelen. Ik besef maar al te goed dat het snel kan kantelen, dat ik niks mag uitstellen.

De volgende morgen kreeg ik het nieuws van mijn maatje Diane. Een paar weken geleden geloofde ze er nog in en nu pats, niks meer. Zo snel kan het tij keren.

Vooral door dat laatste nieuws sloeg mijn twijfel om in vastberadenheid. Ik belde mijn vriendin H. en zei: ‘no time to waste, wij gaan op vakantie, of ik me nu goed voel of niet’. Ik kan wel eeuwig wachten op betere tijden. Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdag was alles in kannen en kruiken.

We vertrekken binnenkort voor een weekje naar Luxor in Egypte. En onder het motto ‘je leeft maar één keer’ hebben we naar niks gekeken. Luxe touroperator, luxe hotel, een kamer met zicht op de Nijl, luxe verzekering (just in case…). Ik was twee jaar geleden al 1 dag in Luxor tijdens onze Nijlcruise, maar het programma was toen vastgelegd en er zijn nog vele andere dingen te zien (je kan erover lezen als je in de archieven op november en december 2006 klikt). Mijn vriendin was er nog nooit en een paar dingen zal ik dus voor de tweede keer zien. Geen probleem, ze zijn zo indrukwekkend en groots dat je er nooit op uitgekeken raakt.

Mmmm, heerlijk ik zie het nu al voor me. De tempel van Karnak, de Koningsgraven, Dendera, de Nijl,… Mooie dagdromen die heel snel zullen uitkomen.

28-08-08

Stomme kanker

Pff, stomme kanker. Alweer een lotgenootje en vriendin minder. Op hetzelfde moment gestart met de behandelingen voor uitzaaiingen in de lever. Dezelfde ingesteldheid, niet opgeven maar doorgaan. Niet te veel zagen, maar profiteren wanneer het kan. Ongeveer gelijklopende evolutie tot een half jaar geleden. Toen sloeg de K bij haar plots veel erger toe en was er geen ontkomen meer aan.

We hebben heel wat afgelachen en hadden het vaak over de hoge berg die we continu moesten beklimmen. De ene keer gaf zij mij een duwtje als het moeilijk ging en de andere keer ik haar. We zouden blijven doorgaan tot de top. Ik zal het nu zonder haar ruggesteun moeten doen. Doeme toch Diane. Het feest dat we zouden organiseren als we de kaap van de 5 jaar behandeling zouden bereiken gaat niet door. Ik ga nog wel door. Ik hoor het je al zeggen: komaan Elly, vooruit met de geit, de top komt in zicht.

Bye bye