11-03-09

Chemodag

Gisteren was het de derde chemo van deze kuur. Het begon niet al te best. Hoge bloeddruk, hoge hartslag (ziekenhuisstress?) en verhoogde temperatuur. Niet veel hoor, 37.1° C. Normaal zit ik tussen de 34 en 35°, wat mij toch al deed vermoeden dat er iets aan de hand was.
En dat bleek ook toen mijne oncologe de bloedwaardes nakeek. Torenhoge witte bloedcellen wat wijst op een infectie. Maar waar? Dat is niet echt duidelijk. Is het de felle verkoudheid van vorige week? Of de blaas die mij al een paar dagen parten speelt? Of hopelijk niet opnieuw het buikvlies dat ontstoken is?
We weten het niet. Onmiddellijk antibiotica via het infuus opgestart, thuis pilletjes innemen en hopen dat die hun werk doen.

De tumormarker was lichtjes gedaald, echter niet genoeg om het al als een dalende trend te beschouwen. De oncologe zei voorzichtig dat het zou kunnen dat het de goede richting uitgaat, maar durft zich nog niet uit te spreken. Fingers crossed voegde ze eraan toe en dat doen we dan ook.

Ik ben net als mijn oncologe te realistisch om er te positief over te zijn en hou er rekening mee dat het een momentopname is die de volgende keer weer helemaal anders kan zijn. We beseffen allemaal dat het deze keer een hele moeilijke veldslag wordt en houden rekening met een niet zo’n goede afloop.

In dat kader hadden pa en ik tijdens de lange dag in het ziekenhuiskamertje (en ’s avonds Hans en ik) een gesprek over praktische zaken voor het geval dat het deze keer niet meer lukt. Best moeilijk en emotioneel, maar je kan er niet omheen. Er zijn nu eenmaal dingen die geregeld en besproken moeten worden en wanneer is het juiste moment om dat te doen? Nooit zeker, maar het is telkens een lastje minder op mijn schouder als er dingen van dat to-do lijstje geschrapt kunnen worden.

Ik eindig graag met een positieve noot. De port a cath vond het na maanden falen weer eens tijd om aan het werk te gaan en er kon eindelijk nog eens bloed afgetapt worden. Zowel de verpleegster als ikzelf waren dolgelukkig. Geen gezoek naar en geprik in aders in mijn gehavende armpjes. Hopelijk blijft het nu lukken.

Commentaren

Lieve Elly Moeilijk Moeilijk ik voel de emotie onder de tekst.
Duim voor je en denk aan je.
Liefs Cindy.xxx

Gepost door: Cindy | 2009-03-11 om 08.19

Reageren op dit commentaar

volhouden volhouden meid ,heb heel de dag aan je gedacht zelf wou ik eens langs komen om te zien hoe het met je ging maar durfde niet goed. Met deze tektst te lezen heb ik weer wat tranen laten vloeien ,ik weet ook bijmezelf dat het bij mij ook heel moeilijk zal gaan en dat die rotte kanker weer opduikt maar geef de moed niet op ik ga zondag nog eens naar scherpenheuvel en laat ik een kaarsje voor je branden bij mij heeft het geholpen na pas ook 3 chemo s sloeg het aan en de kanker was 80procent van zijn agressievietijd gedaald dat kan bij jouw ook nog keren vecht terug elly je kan het liefs cindy (zeeman)

Gepost door: cindy | 2009-03-11 om 09.11

Reageren op dit commentaar

blijf knokke he lieve elly
blijven vechten hoor we duimen voor je
ik weet hoe moeilijk de strijd is
maar geef niet op he
liefs silvia

Gepost door: silvia | 2009-03-11 om 12.11

Reageren op dit commentaar

Zwaar Elly, elke keer ik hier kom lezen besef ik hoe zwaar het allemaal voor je is. En zou zo graag iets willen doen wat het toch iets gemakkelijker voor jou zou maken.

Ben alleszins heel blij dat je port-a-cath nog eens wou meewerken!

Veel sterkte nog en blijven gaan hé!
Liefs

Gepost door: GI Sanne | 2009-03-11 om 13.47

Reageren op dit commentaar

Dag moedige strijder De angst.....ik voel en lees tussen de regels hoe sterk die aanwezig is.
Ik denk aan je.

Liefs Martine

Gepost door: siel* | 2009-03-11 om 14.15

Reageren op dit commentaar

lieve elly gewoon een hele dikke knuffel... de angst moet voor jou nog groter zijn... onvoorstelbaar akelig allemaal... herken het ook van bij mieke... in ons sterk houden zijn we zo goed hé, maar in omgaan met dat andere, dat moeilijke, da's iets anders hé!
veel moed meid!

Gepost door: tricky | 2009-03-11 om 14.28

Reageren op dit commentaar

Wat zal er een wirwar van gedachten in jou hoofd zitten.
Aan de ene kant een heel klein beetje meer hoop en aan de andere kant het regelen voor "later".
Dezelfde gedachten spoken ook vaak door mijn hoofd en het liefst schuif ik ze opzij.
Ik praat er ook niet over,maar voor mezelf weet ik wat ik wel en niet wil.
Het geeft toch op èèn of andere manier een stukje rust.



Gepost door: mandy | 2009-03-11 om 14.33

Reageren op dit commentaar

Lieve vriendin,
wat moeilijk en zwaar is dit..., ik ben zo triest, maar zoals ik je ken begrijp ik heel goed dat je alles ook wil 'geregeld' hebben voor 'als...'.
Stevige knuffel,

Gepost door: rikkert | 2009-03-11 om 16.38

Reageren op dit commentaar

Dag Mieke Mol!

Joepie,toch weer wat hoop,khoop dat je nog kracht
vindt om erin te geloven dat je nog kan genezen!
Misschien naief van mij, maar ik ik geloof er nog in
ondanks je erg veel op de proef wordt gesteld...
TOI TOI,ik hou van jou!
Rn@

Gepost door: Reena | 2009-03-11 om 19.50

Reageren op dit commentaar

Hallo Elly,
Begrijpelijk dat je alles wil geregeld hebben. T' is nooit gemakkelijk om zoiets te doen, maar het kan beter gebeuren en dan ook in goede momenten. Als je het moet regelen terwijl je zelf diep in de put zit zal het nog veel emotioneler zijn. Maar we blijven nog steeds met je meeduimen in de goede richting en we steken voor jou nog een kaarsje aan. Geniet van de mooie FRISSE dagen tussendoor al is t achter t glas. Lekker warm zonnetje op je lijf. Doet altijd deugd, daar kikker je van op. En misschien doen die vitamine C wel goed werk?
groetjes van uit Meerhout.

Gepost door: francy | 2009-03-11 om 19.53

Reageren op dit commentaar

xxx Wat is het toch moeilijk om zoiets "met tranen" te lezen lieve Elly, letterlijk en figuurlijk dan.
Ook wij hopen echt dat het de goede kant uitgaat en dat hetgeen "voor later" niet moet uitgevoerd worden.

Een rustige nacht en
DIKKE KUSSEN EN KNUFFELS van
ons
Ilse Aline en Gert

Gepost door: Ilse | 2009-03-11 om 22.27

Reageren op dit commentaar

net als al je supporters wil ook ik jou nogmaals mijn steun betuigen. 'k Durf nog steeds niet aanbellen omdat ik drager ben van luchtwegvirussen en ik ben bang dat ik ze aan jou overdraag. Hopelijk lukt het binnenkort wel, dat zou in ieder geval betekenen dat jij weer een stukje gezonder bent. Net als alle anderen supporters kruis ik ook mijn vingers en hoop dat je de veldslag wint!

Gepost door: Mia | 2009-03-11 om 23.05

Reageren op dit commentaar

Zo'n gesprekken zijn vroeg of laat onvermijdelijk maar oh zo moeilijk en emotioneel heel zwaar!
Dat je blogje eindigt met een positieve noot bewijst nog maar eens dat je een sterke en moedige madam bent.
Ik sluit me aan bij al die andere supporters en duim mee voor het winnen van deze veldslag.
Hopelijk is "later" nog héééééél ver weg!

Dikke knuffel,

Corina

Gepost door: corina | 2009-03-12 om 19.30

Reageren op dit commentaar

Lieve Elly,
Praten over "wanneer ik hier niet meer ben" ligt zeer gevoelig. Maar voor jou en je familie is het een hele geruststelling als alles gezegd en geregeld is. Mijn man en ik hebben ook lange gesprekken gehad over het "latere". Hij is rustig heengegaan en ik bleef achter, weliswaar verdrietig maar ook een berusting dat alles gezegd was en dat ik geen vragen meer had. Onderstaande tekst heb ik geschreven en voorgelezen op 1 november 2008 op een bijeenkomst van familie en vrienden ter herinnering aan Patrick
veel sterkte
HERINNERING AAN PATRICK
____________________________

Het is nu bijna 3 maanden geleden dat Patrick overleden is. Het went niet, en ik denk dat het nooit zal wennen. Ik mis zijn telefoontjes als hij op de baan was, zijn thuiskomst al toeterend, onze fijne gesprekken, zijn grappen, zijn liefde en bezorgdheid voor mij ,de kinderen en kleinkinderen, zijn spontaniteit, zijn jovialiteit t.o.v. van andere mensen en ja, ook onze meningsverschillen die wij wel eens hadden. 35 jaar samen en dan …gedaan.

Weg zijn de toekomstdromen, de gezellige babbels, de knuffels, de vakanties in ons caravannetje, de lange wandelingen aan het strand.

Alles is anders nu. Het is stil in huis. Alleen een foto om tegen te praten en vele herinneringen.

Ik vraag mij soms af : “ Waarom hij? Waarom moest hij ziek worden? Waarom moest ik hem afgeven? Waarom mogen wij niet meer samen zijn?
Wie daar een antwoord op heeft mag het mij komen uitleggen.

Er zijn momenten dat ik opstandig en boos ben in mijn binnenste. Momenten dat ik zelfs een beetje jaloers ben op koppels van onze leeftijd die nog mogen samen zijn. Niet mooi van mezelf, maar ik ben ook maar een mens.

Toen wij in mei 2006 van de dokter te horen kregen dat hij ongeneeslijke longkanker had, heb ik Patrick nog beter leren kennen. Hij aanvaardde zijn ziekte, begon moedig aan zijn therapieën om de kanker nog een beetje tegen te houden. Dat is gelukt tot januari van dit jaar. Er werden uitzaaiingen gevonden. Het begin van het onvermijdelijke einde.

Die laatste 8 maanden heeft hij mij beetje bij beetje voorbereid op het moment dat ik er alleen zou voor staan.
Als ik dan een zwak moment had en verdrietig was over hetgeen die komen zou, zei hij : “ Mamaatje, niet wenen hé. We hebben het goed gehad samen en om goede dingen mag je niet huilen.”

In plaats dat ik hem moest opbeuren, was het net andersom. Dat typeert Patrick. Altijd bekommerd en bezorgd voor iedereen en zichzelf op de laatste plaats.

De laatste week van juli was hij al erg verzwakt, maar toch wilde hij met heel het gezin nog op vakantie. Het heeft hem veel moeite gekost, maar doorzetter die hij was, heeft hij ons daar de kans gegeven om bewust afscheid te nemen. Het was voor ons en ook voor hem een prachtweek.

Als ik denk aan zijn heengaan is het niet zozeer het sterven op zich, maar wel die vakantieweek samen met onze kinderen en kleinkinderen. Het neemt geen verdriet weg, maar geeft toch ergens een troost dat we alles hebben kunnen zeggen, wat we nog kwijt wilden.
Ook voor Patrick. Ik zag en voelde dat hij ervan genoot om allemaal samen te zijn. Hij heeft kunnen zeggen wat er moest gebeuren na zijn dood.
Terug thuis regelde hij alles zelf voor zijn uitvaartdienst, de crematie en de uitstrooiing bij zijn schaapjes en geitjes achter ons huis.

En dan was hij er klaar voor. Alles was in orde. Hij kon met een gerust hart gaan. Dat zei hij ook de morgen van zijn sterfdag :” Het was goed, maar nu is het genoeg geweest.” Hij gaf de ongelijke strijd op. Dit was het allerlaatste afscheid.Ik heb hem bedankt voor al het mooie dat hij mij heeft gegeven en een goede reis gewenst naar ik weet niet waar. Hij draaide zijn hoofd naar mij en bij de laatste adem vloeide er één traan uit zijn linkerooghoek. Toeval? Ik weet het niet. Of weende hij omdat hij ons moest achterlaten?

Aan heel dit gebeuren heb ik toch ergens een positieve noot gevonden. Ik heb het gevoel dat Patrick ons een boodschap heeft willen meegeven.

* Als je gelukkig bent, zoek dan geen problemen.
* Komt er een tegenslag, maak er het beste van. Want het is geen oplossing om met je hoofd in je handen te zitten. Het probleem gaat niet weg, maar wordt alleen maar erger.
* Aanvaardt hetgeen je overkomt, blijf positief denken, en geniet zolang je kan.
* Maak je geen problemen op voorhand wat er allemaal gaat gebeuren. Het moment dat er zich een probleem stelt, is het tijd genoeg om een oplossing ervoor te vinden.
*Wees tevreden met hetgeen je nog mag beleven.


Het was niet de bedoeling om mijn man hier op te hemelen als een soort heilige, maar gewoon te vertellen dat hij mijn maatje was, die mij steunde en waar ik me goed bij voelde. In de volksmond zeggen ze dan : “ Ze heeft de ware Jacob gevonden.” En dat was en is hij nog steeds voor mij, de man van mijn leven.


Jacqueline, november 2008

Gepost door: omaatje57be | 2009-03-13 om 06.54

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.