09-02-10

Update

Het is al een tijdje geleden dat ik iets schreef over de medische kant van de zaak.
Waarom?
Vooral omdat ik het gevoel heb dat vele mensen het gewoon vinden dat ik al jaren ziek ben en behandelingen krijg en dat de interesse in mijn ervaringen op dat gebied taant. Ik ben bang dat ze het al zoveel keren gehoord hebben dat ze het ondertussen wel weten.
Ik hoor sommigen vol vertrouwen zeggen: ‘ach, je bent al zo lang bezig, je hervalt en toch krabbel je elke keer weer recht. Zo zal het blijven gaan’. Ik zou het graag willen geloven maar ik weet wel beter.

Het is hier stiller dan vroeger, minder telefoontjes, minder sms’jes, minder bezoekjes, gewoon minder mensen die contact zoeken.
Hoort de K nu in zo’n mate bij mij dat die als ‘gewoon’ beschouwd wordt? Dat men de ‘ziekenbezoekjes’ vroeger als een 'morele verplichting' zag en nu niet meer omdat het zo 'gewoon' geworden is (behalve wanneer ik doodziek in het ziekenhuis opgenomen ben)?
Of zou het aan mij liggen?
Zoek ik zelf te weinig contact?
Of sluit ik mij af van de buitenwereld? Als het zo is, dan zeker niet bewust! Het gebeurt regelmatig dat ik een afspraak niet kan nakomen wegens te ziek of te moe. Is dat de reden dat sommigen afhaken als dat een paar keer gebeurd is?
Of denkt men misschien dat mijn wereld zo klein geworden is dat K het enige is waarover ik nog kan praten?

Ik heb er geen idee van. En het maakt ook niet veel uit. Ik heb er begrip voor. Vermoedelijk reageerde ik vroeger zelf op dezelfde manier.

Maar het is wel één van de redenen waarom ik tegenwoordig nogal snel antwoord met ‘alles oké’ als er gevraagd wordt hoe het gaat, ook op de dagen dat het niet zo is.
Pff, dat moest er even uit.
Bovenstaande woorden werden getypt, veranderd, gewist, opnieuw getypt. Er werd getwijfeld over het publiceren of niet want ik wil niet dat iemand zich persoonlijk aangesproken voelt. Het is niet mijn bedoeling iemand te kwetsen of met de vinger te wijzen. Het is gewoon een vaststelling van wat er gebeurt en als ik met lotgenoten praat, hoor ik dat zij hetzelfde voelen.


Bij deze dan toch een korte medische update.
De behandeling gaat nog steeds door. Maandelijks chemo en driewekelijks Herceptine. De tumormarkers dalen langzaam maar zeker en de bijwerkingen zijn meestal ‘hanteerbaar’. Kortom, het gaat vrij goed!

Commentaren

Dag Elly "Denk "wanneer het je tegenzit
Vandaag gaat weer voorbij
Er komt vanzelf een nieuwe dag
Voor iedereen ook voor mij
Denk wanneer het je tegenzit
Eens komt het misschien weer goed
Er komt vanzelf een andere dag
Met licht en nieuwe moed.


Hopelijk niet te veel last van de chemo van vandaag!
XXX

Gepost door: MA Elly | 2010-02-09 om 17.27

Reageren op dit commentaar

Hallo Elly,
Ik heb sinds kort een klein beetje kennis van digitaal communiceren..Het rechtstreekse gesprek ligt me gewoon veel beter,ik heb de mens waarmee ik praat veel liever dicht bij me..Kwil je alleen maar zeggen dat ik het spijtig vond dat ik je vandaag niet persoonlijk kon spreken,maar wil je naar me vragen de volgende keer als je naar ons komt?
Grtjs,Martine

Gepost door: Martine | 2010-02-09 om 18.24

Reageren op dit commentaar

Elly Straks Elly komt de lente, dan fleuren we weer op, het zonnetje de bloemetjes, langer licht, dan komen de mensen weer buiten en het geeft nieuwe moed.
Jaren ziek, de chemo, heel je wereld draait errond, nooit eens een dag dat je dit alles gewoon kan vergeten en je ergeren aan gewone dingen zoals al die mensen die niet weten wat K is, men staat er niet bij stil wat het ook moreel doet met de zieke en z'n familie, Je werk, je zorgen de stress van de drukte om van alles en nog wat het is er niet meer, het draait alleen nog om K, en maar denken pluk de dag leef vandaag, doe het maar he simpel! kapot gaat men ervan ja, altijd hopen en altijd de teleurstelling, altijd een stap achteruit, begrijpe wie kan en leven in de dag waar men in is, doe het maar.
Je bent een heel sterke vrouw Elly, ik denk dat de mensen u nog altijd even graag hebben maar dat het inderdaad een gewoonte is als men zo lang ziek is, misschien wel positief dat ze niet aan een zieke denken als ze u zien, en hoe men het draait of keert ik ben blij dat ze zelf niet met K te maken hebben.
veel liefs Nicolle

Gepost door: Nicolle | 2010-02-09 om 21.48

Reageren op dit commentaar

update Het is lastig voor velen om met mensen die ongeneeslijk ziek zijn om te gaan.
Eerst een frontale aantal van kanker die met zo veel mogelijk middelen wordt bestreden. Iedereen is op het ergste voorbereid. Veel warme reacties in de vorm van bezoekjes, kaarten, bloemen, mailtjes enz.
Ik vond het zelf al moeilijk om te beseffen dat het hooguit een jaar overleven alsmaar opgerekt werd. Voor mij tot nu al bijna vier jaar.
De latere onverschilligheid van mensen doet pijn, je voelt je af en toe een verrader. Palliatief wordt chronisch maar de ziekte verandert in wezen niet. Elke keer onderzoeken en behandelingen, het bestrijden van bijwerkingen van medicijnen, de vermoeidheid, de slapeloosheid zijn maar een paar aspecten waar je dagelijks mee te maken hebt. Kanker is 24/7 zonder een vrije dag, laat staan vakantie.
Ik heb ook vaak het gevoel dat mijn 'gezonde' omgeving mijn gekanker maar lastig vindt en niet dagelijks geconfronteerd wil worden met een onzeker leven. Ik geef steeds minder details prijs, het gaat altijd goed en als iemand doorvraagt vertel ik dat er binnenkort onderzoeken zijn. Vaak krijg ik het verzoek om de uitslag even te laten weten.
Ik begrijp je, ik hoop dat je gesteund blijft door dik en dun. Jij hebt niet om de ziekte gevraagd die je met verve bestrijdt. Dus: chapeau lieve Elly, ga zo door!

Gepost door: -w- | 2010-02-09 om 22.22

Reageren op dit commentaar

Hoi Elly,

Had gisteren jou bericht al gelezen en het eerste wat ik dacht:Wat goed dat je dit eens aanhaald!
Hoewel ik zelf ook "schuldig" ben door niet altijd te reageren (maar wel lezen) op jou berichtjes.
Ik voel je verdriet en onbegrip en dat bleef vannacht in m`n hoofd zitten.
Èèn van de redenen van het niet reageren is denk ik:Er is geen nieuws.(maar waarom kunnen we je dan niet even een goed weekend wensen?).
Het is zo simpel en toch blijft het er bij.
Je hebt groot gelijk om eens te "protesteren".
Als lotgenote loop ik tegen dezelfde problemen aan.
Ik loop met de hond,doe de boodschappen,veeg sneeuw,dus het gaat goed!!!! (denkt men).
Of wanneer ik zeg dat ik uit ben gechemo`t,dat ik dan te horen krijg:Wat goed,dus je bent er weer!!!!!
Helaas,Heb weer een buikscan gehad,straks een borstscan en 15 februari de uitslagen.
Voelt niet echt goed en ik heb weinig hoop dat de hormonenpillen hun werk doen.
Na ruim 2 top-weken kwam de terugslag.
En hoewel ik een nuchter persoon ben,nu heb ik veel spanning in m`n lichaam.
Elly,sorry dat ik zo weinig van me heb laten horen,maar je bent wel altijd in m`n gedachten.

Liefs Mandy.

Gepost door: Mandy | 2010-02-10 om 08.25

Reageren op dit commentaar

Lieve Elly,

Ik heb hier nog nooit gereageerd maar kan het nu echt niet laten. Wat jammer dat je je eenzaam in je strijd voelt, dat mensen na al die tijd afhaakt... Mijn eigen ouders verkeren nu ook in ee hele moeilijke periode, en ja, het is voor vele heel moeilijk daarmee om te gaan. Ze onderschatten de behandelingen zwaar en hebben er gewoon weinig of geen kennis van. Dat maakt dat ze nogal eens 'lomp' kunnen reageren.

Toch weet ik zeker dat er nog heel wat mensen zijn die de ernst inzien en oprecht met je meeleven. Je lijkt me een ijzersterkte vrouw,moet wel als je al zoveel meegemaakt hebt. En gelukkig maar krabbel je telkens weer op! Ik wens je het allerbeste toe, veel moed en een mooie lente in het verschiet!

Gepost door: sigrid | 2010-02-10 om 09.55

Reageren op dit commentaar

idem dito lieve elly,
wat ben ik blij dat je het hier ook eens geschreven hebt... en wat begrijp ik goed hoeveel geschrapt, gedeleted, en opnieuw geschreven moest worden... idem dito hier, maar dat wist je al...
het is balen, het is rot, het is klote, en je zit er mee, en je durft het niet eens te verwoorden naar anderen uit schrik hen te kwetsen maar hoe gekwetst ben je zelf hé!
ook bij mij blijft het wikken en wegen wat ik schrijf en niet schrijf, maar mss wel tussen de regels laat aanvoelen... altijd bang om te kwetsen of te zeurderig over te komen... maar het is ook realiteit, en niet zo'n leuke...
we houden ons al al te vaak sterk, ik denk dat het goed is dat je ook af en toe wat van de andere kant kan laten zien... ik denk dan altijd... mss verandert het niet voor mij, maar denken mensen toch eens even na tov een ander... en dan is het al nuttig geweest... en vooral, het kan jezelf even wat 'lucht' geven, het hier es neer te pennen, al blijft het dubbel, I know!

ik was gisteren weer es in geel, reed naar st-dymphna en dacht aan jou (maar was de tel kwijt, maar goed, de kans dat je daar op dinsdag bent is best groot dus...)

Wel goed te lezen dat de tumormarkers blijven dalen... maar god, je moet er wat voor over hebben hé... ik wil je graag nog es een bezoekje brengen, zo over een tweetal weken (na de krokus, want die is hier al erg druk!) en onder voorbehoud natuurlijk (zonder virusjes enz!)

heel veel liefs en je weet dat je in mijn gedachten bent hé!
knuffel voor deze moeilijke dagen
tricky

Gepost door: tricky | 2010-02-10 om 11.22

Reageren op dit commentaar

Wat moedig en goed dat je zoiets hebt durven schrijven! Ik kan alleen maar zeggen dat ik je hiervoor enorm bewonder! Trouwens, je hebt gelijk hoor om dit te schrijven. Dikke knuffel en tot volgende week vrijdag. Ina

Gepost door: Ina | 2010-02-10 om 11.43

Reageren op dit commentaar

Ik maak net hetzelfde mee, alleen kan jij het zoveel mooier formuleren!
Zoals je schrijft, mensen worden het "gewoon " dat je ziek bent.
Naarmate de tijd vordert,daalt hun belangstelling en medeleven.
Mijn situatie is al een hele tijd stabiel en iedereen gaat ervan uit dat het zo zal blijven. Natuurlijk hoop ik dat ook maar ik word toch telkens met de K geconfronteerd bij behandelingen,controles en het dagelijkse leven.
Ik vind het dan ook zeer goed dat je het in de aandacht brengt en ook een beetje van je afschrijft.
Hopelijk krijg je de nodige steun om door te gaan met je strijd!
Ik volg met onverminderde belangstelling je blog.

Lieve groetjes,

Corina

Gepost door: corina | 2010-02-10 om 12.57

Reageren op dit commentaar

Elly, elke dag kijkik of er nieuws is...
En ik niet alleen..
Het is niet zo dat we, al schrijven we niks, niet met je meeleven.
We hopen met je mee op goeie dagen...
XXX

Gepost door: jolliefieke | 2010-02-10 om 17.07

Reageren op dit commentaar

ventileren schrijven wat je voelt, denkt, hoopt, wilt, ... gewoon ventileren. Daar dient deze blog voor, voor jou. Helemaal van jou.

liefs, Katleen

Gepost door: Katleen | 2010-02-10 om 17.49

Reageren op dit commentaar

Elly,
Elke dag kom ik eens lezen.
Iets schrijven doe ik misschien veel te weinig.
Toch leef ik met je mee.
Héél véél sterkte.

Gepost door: katy | 2010-02-10 om 20.30

Reageren op dit commentaar

Hoi Elly
Wat je geschreven hebt kan ik goed inkomen maar de reactie van sommige mensen kan ik ook wel begrijpen.
Wij hebben dit ook meegemaakt.Ik ga je zeker blijven volgen en wens je nog veel sterkte toe.
En als alles een beetje achter de rug is ga ik je nog zeker een bezoekje brengen.
groetjes serge en mart

Gepost door: goelen serge | 2010-02-10 om 22.39

Reageren op dit commentaar

Hé makker,
sterk hoor! Jij schrijft wat wij, chronischen, al lang aanvoelen. Het is moeilijk, voor beide partijen, om de balans te vinden tussen aandacht geven en steun vragen, tussen assertief zijn en je grenzen aangeven en/of je kwetsbaar opstellen. Daarom zijn lotgenoten zo belangrijk. Ze blijven luisteren, ze 'verstaan'!
Heb gisteren een nieuw Vlaams tijdschrift ontdekt : Change think + (1e jrg, nr.1). De bezielster, Gina De Groote, wil alles positief bekijken en dus van een andere kant. Ik heb er krachten uitgeput. Dus stuur Hans nu maar op pad om dit nr. te gaan kopen. www.changethinkpositive.be
Jij verdient in dit tijdschrift met een artikel een plaatsje.
Slaapwel en immer in mijn gedachte Kris

Gepost door: Kris | 2010-02-11 om 01.38

Reageren op dit commentaar

Dag Elly,

Hier een berichtje vanuit Holland.Ik volg al jaren je blog. Wil nu voor t eerst ook even reageren.
ik heb mijn 46-jarige partner vorig jaar na een strijd van (5!)jaar verloren. Héél herkenbaar wat je schrijft. In het begin was iedereen compleet overdonderd omdat hij misschien snel zou overlijden. Die 5 jaar is een zware tijd geweest. Zeker mentaal ook; je weet nooit wanneer het "zwaard" neerdaalt, probeer dan maar eens onbevangen en zorgeloos te genieten, dat is voor altijd weg...
Als we van te voren zouden horen dat we dit mee zouden gaan maken dan zou je 't niet volhouden, maar het overlevingsmechanisme overheerst. Je gaat verder....
Goed van je dat je 't zo realistisch kunt verwoorden.
Alle sterkte, je bent een fantastische vrouw!

Gepost door: Anita | 2010-02-11 om 10.31

Reageren op dit commentaar

Wauw!
Moedig en mooi geformuleerd, Elly!
Ik ben blij dat je toch geschreven hebt waar je al zo lang over nadenkt en vooral omdat je twijfelde over het al dan niet 'openbaar' maken van jouw gevoelens en gedachten hierover.

Gepost door: annemie | 2010-02-11 om 10.38

Reageren op dit commentaar

zo herkenbaar lieve Elly, dit is zo herkenbaar, de tranen springen me in de ogen. Het kwetst zo he, alsof de ziekte op zich nog niet erg genoeg is.
Ik ben van bij het begin, bijna 10 jaar geleden, echt gekwetst door de mensen van wie ik het het minst verwachtte. Na een paar maanden van een heleboel vrienden niks te hebben gehoord dacht ik dat ze misschien niet wisten dat ik kanker had en belde een van hen zelf op. Ik had hun steun zo nodig. Die zei: "Ja, we weten allemaal dat je ziek bent, maar we hadden gehoord dat je liever met rust werd gelaten.". Ik was zo verbaasd en vroeg "Van wie dan?", daar kwam niet echt antwoord op. Ik zei: "Dat is helemaal niet zo, integendeel, ik heb jullie echt nodig". Ik huilde, om de doorstane maanden en om het misverstand en ook van opluchting dat ik vanaf dan mijn vrienden om me heen zou hebben.
Maar niks. Van geen van die mensen heb ik ooit nog iets gehoord.
Een andere echt goede vriendin van toen belde me laatst, na jaren stilte, om te vragen of ik mee ging met haar op reis, ze ging 14 dagen klimmen in de bergen en haar man kon niet mee. Ik zei dat ik dat helemaal niet kon en toen zei ze: "Maar Saskia, is dat nu nog niet over?" en legde heel kort daarna neer ("Oei, ik moet weg!".
Ik vroeg me ook meer en meer af of het aan mij ligt. Maak ik niet duidelijk genoeg dat ik steun nodig heb? Moet ik dingen vragen ipv te hopen dat ze worden aangeboden? Kom ik te vaak afspraken niet na (ook laatst, van een familielid: "ja zeg, je moet die ziekte nu ook niet altijd als excuus gebruiken!")? Duurt het gewoon te lang en zijn ze het beu? Of ben ik gewoon niet leuk?
Gelukkig zijn er uitzonderingen. Ik heb besloten die te koesteren en me niet meer te laten kwetsen, maar het is echt moeilijk (zowel het koesteren - ik faal vaak, vergeet te mailen, te bellen, niet uit onverschilligheid maar zo komt het misschien over - als het me niet gekwetst voelen)
Ik ben blij dat ik je (voorlopig alleen virtueel) heb leren kennen, Elly. Ik wou alleen voor ons allebei dat het in andere omstandigheden was. Je doet het goed! No surrender!

Gepost door: saskia | 2010-02-11 om 11.39

Reageren op dit commentaar

Wat kan ik hier nog aan toevoegen? Zoveel prachtige reacties die vooral heel terecht zijn, Elly. Hoe je steeds opnieuw de kracht bijeen raapt en er weer tegenaan gaat, het blijft me een wonder.

Natuurlijk is er ook herkenning, ik voel dit net zo aan en dan is mijn geval eigenlijk een droom voor iemand die al zoveel pech had als jij, die al een paar keer dat manneke met de hamer in ’t gezicht keek en zoveel zware (kortwerkende of niet-werkende) behandelingen achter de rug hebt.

Zoals ik al zei kan ik niet veel extra bijbrengen aan de reacties, maar beamen dat je dit hier weer eens zwart op wit (bruin op zalmkleur), zonder een zweempje zelfbeklag, maar heel krachtig en duidelijk aan de orde bracht! Knap!

Gepost door: Rikkert | 2010-02-11 om 15.02

Reageren op dit commentaar

Fijn weekend gewenst!
Hoop dat je niet teveel last hebt van de chemo die je dinsdag kreeg.
Ik mail je volgende week.

Groetjes Mandy.

Gepost door: Mandy | 2010-02-12 om 12.17

Reageren op dit commentaar

Recht uit het hart, op een rakende, niet kwetsende manier geformuleerd. Ik vind dit heel waardevol.
Tot horens

Johan

Gepost door: Johan | 2010-02-12 om 13.38

Reageren op dit commentaar

*** Diegene die wél blijven, die wél komen, die wél smsen, die zijn goud waard... de rest is "overlast"...
Schrik ook, schrik om "het" in de ogen te moeten zien want dat maakt "het" écht... en dat willen de meesten niet, liever struisvogelen

Warme knuffel

Gepost door: Tal | 2010-02-12 om 15.01

Reageren op dit commentaar

dag lieve elly het is zo kenbaar wat je schrijft maar je zit in mijn hart en dat zal altijd zo blijven er gaat zelfs geen dag voorbij dat ik niet aan je denk voel je je eenzaam geef maar een seintje dan praten we nog eens bij want wij mislopen elkaar tegenwoordig op het ziekenhuis liefs cindy

Gepost door: cindy | 2010-02-13 om 10.26

Reageren op dit commentaar

Nieuwe dag Mag ik jou een lichtje geven
In deze donkere tijd
Dan heb je weer wat vastigheid
Een heel bijzondere ervaring
Zo'n onverwacht lichtmoment
Een kleine openbaring
Van iemand die je heel goed kent.

XXX

Gepost door: MA Elly | 2010-02-13 om 11.24

Reageren op dit commentaar

Zo herkenbaar Elly wat je schrijft.
Het is nu eenmaal zo dat er bij de mensen een soort gewenning optreedt. ze worden het gewend dat je ziek bent.
Als ik durf zeggen dat ik iets niet aankan of te moe ben, dan wordt ik raar bekeken en hoor dan: maar je ziet er toch goed uit!
Alsof dat alles oplost.
Jij bent heel moedig om dit allemaal te schrijven en geniet van de mensen die het wel begrijpen.
Veel moed nog!

Gepost door: zeezicht | 2010-02-13 om 18.53

Reageren op dit commentaar

reactie D9j9lieve Elly, je kent me niet echt en tochwel, ik ben een vriendin (als ik me zo mag noemen) van Kris met een K en Chris met een C, ik woon in de Bossestraat 6/3 ik ken je vader omdat ik hem soms in de blok ben tegengekomen .Je bent heel moedig en ik bewonder je voor je schrijven omdat dit heel eerlijk en zo erkenbaar is. Ik heb je nu bij mijn favorieten gezet. Oh ja ik heb je op kom op tegen kanker vorig jaar gezien zat vlak bij je samen met Liliane en Jean uit de zandputlaan, ik ben diegene die met dezuurstof rond loop. Sorry voor de fouten maar ben nog niet goed in emailen.

Gepost door: betty | 2010-02-14 om 20.35

Reageren op dit commentaar

Lieve Elly, dankjewel voor deze 'update' recht uit je hart, vol wijze woorden. Dikke kus X

Gepost door: Els | 2010-02-15 om 10.07

Reageren op dit commentaar

Hallo Elly Sinds kort lees ik jouw blog, ik ben zelf geconfronteerd met kanker. Ik moet nu in maart op controle gaan en weet dan of alles in orde is. Bij mij is het wel minder erg dan bij jou.

Wat je schrijft, voel ik ook goed aan. Minder smsjes, minder bezoeken, precies of men is je vergeten. Maar onthou één ding, echte vrienden laten je niet in de steek. Ik heb het al van dichtbij meegemaakt, mensen die me in het begin heel erg steunden en toen mijn relatie op de klippen liep, waren ze ook weg! Daarom is het belangrijk om energie te steken in mensen die het goed met u menen, alsook om hen de waarheid te vertellen. Als u zich niet goed voelt, dan moeten zij dat maar begrijpen, en anders zijn dat geen echte vrienden... Ik heb dat zelf ook moeten leren. Ik vind het heel moedig van jou dat je volhoudt. Ik wens je alvast veel sterkte toe!

Tot blogs,
Igna

Gepost door: Igna | 2010-02-15 om 12.56

Reageren op dit commentaar

Hier, op jouw blog lezen mensen je vrijwillig. Elke verontschuldiging van jou is sowieso overbodig. Je kan alvast op veel bijval rekenen van een trouwe schare lezers.
Het lijkt toch met wat ironie, dat je na je uiteenzetting en aan-de-kaak-stelling van één en ander, laconiek het medische luik - je aanhefzin - besluit met een uitermate bondige conclusie.
Misschien zie ik dat verkeerd, maar het contrast valt op.

Wat de winter betreft: volmondig eens. Ik ben hem ook beu. Ik ben de kou beu. Tijd voor de lente!
hartelijk
s

Gepost door: sodade | 2010-02-16 om 19.31

Reageren op dit commentaar

lang geleden,sorry ik begrijp héél goed wat je bedoeldt,zolang ne mens een beetje te been is verwachten ze dat je zegt dat alles goed is als ze vragen hoe het is en uiteindelijk heb ik ook geen zin om dat telkens uit te leggen want er zijn geen 2 dagen hetzelfde,op 9 januari zijn de bestralingen gedaan en sindt november krijg ik faslodex,heb veel last van bijwerkingen,kort samengevat voelt ik mij zeer vaak slap en moe en bibberig enzo enzo,ik heb je trouwens voor ik met de faslodex begon gemaild over dat product,je hebt mij toen geantwoordt dat jij er niet veel last van had,maar er uiteindelijk toch mee gestopt ben,mag ik vragen waarom,volgens mijn dokter is stoppen geen opptie en dus onderga ik mijn lot en wacht op betere tijden in de hoop dat ze al zullen komen,mocht je zin hebben om mij te vertellen waarom je gestopt bent met faslodex en als er een alternatief voor is stuur mij dan liefst een mailtje en laat natuurlijk ook eens weten hoe het nu met jou gaat,alvasr bedant.
lena.catry@telenet.be

Gepost door: lena | 2010-02-17 om 16.30

Reageren op dit commentaar

I,m Sory Lieve Elly.
Na wat ik las daarjuist wil ik U laten weten dat ik steeds aan U denk,ik versta U Elly,dat het soms zo over komt dat men U vergeet,ik hoor ons Anneke nog zeggen, nu ik al zo lang ziek ben zijn er die mij precies vergeten,ik verschiet daarvan,het deed haar ook pijn Elly,zij zelf was niet zo,en veel van Uw vrienden vergeten de lieve Elly zeker ook niet dat slechte weer zal er wel voor iets tussen zitten,het word hoge tijd dat het gaat veranderen we worden er allemaalzo moe van maar er is beterschap in aantocht dus Elly hou de moed er in en zet de bloempjes klaar om te gaan planten dat zal weer nieuwe moed brengen ik sta ook te popelen.
Nog even op Uw tanden bijten.
Dag lieve Elly ik ben je zeker niet vergeten.
Paula



Gepost door: paula | 2010-02-22 om 20.17

Reageren op dit commentaar

Elly ik blijf je volgen xx

Gepost door: Viv | 2010-02-24 om 12.59

Reageren op dit commentaar

hey elly,

jouw verhalen: zowel met pijn, verdriet als leuke dingen BLIJVEN ons interesseren zenne!! er zijn idd allicht periodes dat ik (en anderen) je blog wat minder lezen of mensen die je beter kennen minder bellen of op bezoek komen, maar iemand als jij BLIJFT sowieso voor eeuwig in ons hart en in ons hoofd! en dat zeg ik echt niet zo maar! je bent een strijder, een voorbeeld! een topmens! (en ik ken je eigenlijk amper haha) dikke dikke knuffel!!

elke

Gepost door: Elke | 2010-02-25 om 21.32

Reageren op dit commentaar

hierbij wil ik jou eens bedanken voor wat je al betekend hebt voor mij: ik volg je blog al lang, zit in dezelfde situatie maar een beetje achterop op jouw schema... ben al dikwijls gaan kijken welke reacties jij had op bepaalde chemo's... het heeft me dikwijls gerustgesteld bij herkenbaarheid ... je kan ook zo treffend emoties verwoorden dat het soms een aanknopingspunt vindt in gesprekken met anderen over mijn gevoelens
het blijft anoniem maar over de grenzen heen wens ik je het allerbeste en nogmaals heel veel dank

Gepost door: lieve | 2010-02-27 om 11.58

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.