03-10-11

Derde tekst Afscheid

De volgende tekst is niet door Elly geschreven of gekozen maar hij moest wel ergens halverwege de afscheidsplechtigheid gepland worden. De tekst werd opgemaakt door Elly's neef Wim, samen met enkele nichten en neven. De lezer van dienst was Wim. Op vrijdag 09/09/2011 toerde hij echter voor zijn werkgever ergens in Zuid-Amerika en het was zijn vrouw Tine die zijn taak over nam.

Liefste Elly,

Het heeft niet mogen zijn. We hadden nog zo gehoopt op een mirakel. Nog meer en nog sterker in deze laatste weken. Bijna tegen beter weten in, want je weet maar nooit. Een hemels bericht, dat het toch nog terug goed zou komen. Dat ons Elly weer helemaal ons Elly zou mogen zijn. Maar het is niet anders.

Het ongeloof, de boosheid en het verdriet van zoveel mensen bij zoveel onrechtvaardigheid kon geen weerwerk bieden aan die taaie ziekte. Onmachtig stonden we, … en toch. ’t Is fenomenaal wat je allemaal hebt beroerd en in beweging gebracht. Familie, vrienden, kennissen, en niet in het minst vele lotgenoten hebben enorme kracht geput uit jouw openlijke strijd en worstelingen. Ik maak me sterk, dat al die krachten, in vele gedaanten jouw pijn en lijden draaglijker hebben mogen maken. 

Als kleine pagadder keek ik al naar je op toen je naar het zuiden van Frankrijk ging om bij te studeren. Waw. Je ging er gewoon voor. Je verwonderlijke ontdekking inzettend voor een goede zaak. Je was altijd in voor een goeie babbel die ergens heen ging, niet zelden gepaard met fonkelende pretoogjes en je ontwapenende lach. Legendarisch is ook je ‘seg má-a’. Ik hoor ‘em zo weer klinken op die feestelijke zondagen met de hele bende in de living van moemoe op de Groenendijk. En ik vond het grandioos dat je me met je pa en m’n zus kwam bezoeken in Chili, wat een heerlijke reis was dat samen. Niet alles was er even proper, en ik vrees dat ik je voor een perfectionistisch organisatiewonder als jij met m’n controledrang serieus op de zenuwen gewerkt heb met al mijn reisplannekes. Maar het was zalig samen genieten van al die pracht aan natuur en cultuur, de gastronomie, de babbels en de grappen, … en de omhelzing bij het afscheid was zo mogelijk nog intenser dan die bij jullie aankomst. Ik koester de videocassette die je pa maakte, en zal om de zoveel tijd die goeie ouwe VHS nog eens installeren en me er eens goed voor zetten met een glas Carmenère. 

Je was altijd op weg naar de essentie, antwoorden zoekend voor belangrijke vragen, en werd daarbij van nature geholpen door een respectvol inlevingsvermogen, of om het met de woorden van de Dalai Lama te zeggen, compassion, waardoor je gesprekspartner zich meteen op zijn gemak voelt, is het nu de consul van Peru, of een bedelend straatkind.

Je gedrevenheid en honger naar inzichten en innig contact waren grenzeloos. Het bracht je ook tot in vele verre oorden van de beschaving, van de Himalaya in Nepal tot de Nijldelta in Egypte, op zoek naar de geschiedenis en de oorsprong, maar met beide voeten in de vaak harde realiteit, en een solidair hart dat je liet helpen waar je kon.

En als je de antwoorden vond nam je vaak geen blad voor de mond, of beter gezegd, je deelde openhartig je verworven kennis zodat anderen er op hun manier mee verder konden. En het mocht best vooruit gaan. Je wist als jong meisje al goed wat je wou, en hoe je het wou, maar stimuleerde later ook vele anderen om hun dromen waar te maken. Je hebt een extra zintuig om mensen aan te voelen en onder woorden te brengen wat nog ontbreekt, en hen aan te reiken hoe het wel goed kan gaan. Er zijn ook zo veel momenten geweest dat we samen verdrietig waren, dat we samen rond de tafel herinneringen ophaalden aan mensen waarvan we hielden en die we moesten loslaten, hoe moeilijk het ook was, en nog vaak is.

Nonkel Willy en tante Maria stonden altijd voor je klaar, terecht  fier op hun ferme dochter, die ze zoveel hebben mee gegeven. Het beste met iedereen voor hebben, ’t is rap gezegd, maar je moet het toch maar doen. Ook dat blijven doorzetten kreeg je mee van thuis, het verbijten en volharden, niet alleen blijven hopen en geloven, maar ook vertrouwen geven en motiveren. Wie had ooit durven vermoeden dat jullie, Hans en Nanouchka voor zo’n zware beproevingen zouden komen te staan. Ze hebben alles, maar dan ook echt alles gedaan om het jou zo comfortabel mogelijk te maken.  Toen je in oktober 2002 het slechte nieuws kreeg te horen, had je net  met Hans het nieuwe huis gekocht in Veerle – Heide, om er samen een mooie thuis van te maken, een thuis waar de deur altijd open stond voor iedereen. Je moest de laatste jaren meer tijd dan je lief was doorbrengen op de zetel. Binnen, maar vooral buiten kon je zalig genieten van die mooie tuin met z’n rijkdom aan vogeltjes, vergezeld door je trouwe hond Figo.

Elly, het is slechts weinigen gegeven hoe je in deze veel te lastige laatste jaren van je nog zo jonge leven steeds bent blijven vechten, neergeslagen te worden en steeds weer opstaan, vanuit een heroïsche moed en een onwaarschijnlijke veerkracht. Je kon zelf amper geloven welk een fenomenale impact je blog al heeft gehad in de loop der jaren, en nu het einde naderde werd tot je eigen verbazing nog meer duidelijk hoeveel steun en inspiratie je voor zoveel mensen betekent. Die onschatbare waarde heb jij gegenereerd met heel jouw zijn, en kan nu verder doorgegeven worden. Woorden schieten tekort om te zeggen hoezeer we het getroffen hebben met jou, hoe vaak we aan jouw wijze raad zullen denken, hoeveel rijker je ons hebt gemaakt door te zijn wie je bent,...

Liefste Elly, onnoemelijk heb je geleden, en veel te kort is het verleden. Het verdriet zullen we samen delen. Nooit zullen we je vergeten. We koesteren onze herinneringen. Je blijft voor altijd in onze gedachten en in ons hart.

                                                                                                                 

De bijhorende muziek "De Weg" van Guus Meeuwis werd wel door Elly gekozen.


      ... wordt vervolgd

slegers.willy@gmail.com

 

Commentaren

Wim, Tine, neven en nichten, heel mooi gezegd...nog nooit eerder zo naar de tekst van dit nummer geluisterd, heel pakkend.xxx

Gepost door: anouk | 2011-10-04 om 02.05

Reageren op dit commentaar

Het is een prachtig eerbetoon aan Elly.

Gepost door: Rikkert | 2011-10-04 om 09.45

Reageren op dit commentaar

Aan Wim, neven en nichten: prachtig, deze tekst over Elly. En aan Tine: respect dat je dit hebt voorgelezen op het afscheid van Elly. Ik vond dat toen heel moedig van jou!

Gepost door: Ina | 2011-10-04 om 14.42

Reageren op dit commentaar

Ben woordeloos!
RESPECT!

Gepost door: Ma Elly | 2011-10-04 om 19.00

Reageren op dit commentaar

Je hebt het lied geluisterd... en gekozen...ik wist dat het je zou raken.Het paste zo goed bij jou! De tranen stromen over mijn wangen.

Het eerbetoon van Wim ... dit lied...het is me eventjes teveel. Wat mooi!

Gepost door: Chantal | 2011-10-05 om 10.47

Reageren op dit commentaar

Kippevel!!!!!!

Cindy.xxx

Gepost door: Cindy | 2011-10-05 om 11.55

Reageren op dit commentaar

Krijg er kippenvel van. Heel veel sterkte

Gepost door: Jolanda | 2011-10-10 om 14.10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.