01-09-13

1 september 2013

IMG_3290.JPG

Vandaag 2 jaar geleden namen we afscheid van Elly. De tijd vliegt oh zo snel maar de herinneringen aan deze dag  blijven onveranderd in het geheugen gegrift. Gelukkig hebben we ook vele mooie herinneringen om te koesteren. Toch blijft die "rugzak" zwaar te dragen. Ondertussen zijn er nog verschillende lotgenootjes Elly achterna gereisd naar die overkant en dat maakt het ons telkens weer een stuk moeilijker...

De zonnebloem, haar lievelingsbloem, houdt haar hier vaak gezelschap en doet er ons telkens weer aan denken hoeveel zij hield van de natuur, van bloemen en planten, van mens en dier, van het leven. Wij bewonderen haar nog altijd heel erg voor de waardige manier waarop zij afscheid heeft genomen.

Hieronder volgt een gedicht uit het Nieuwsblad van 25 juni 2013. Het werd geschreven door de moeder van Jeroen als laatste groet aan haar zoon. Jeroen overleed een jaar voordien bij een banaal verkeersongeval vlak bij huis. Wij vonden die tekst zo aangrijpend en passend en konden niet nalaten hem met jullie te delen. Dank u wel, moeder van Jeroen. Wij weten wat je voelt en leven heel erg met u mee.

 

Het was nog zomer toen je ons verliet,

op een dag vol warmte en kleuren,

op een dag waar geen plaats was voor verdriet.

 

Die nacht werd het winter.

Koude en duisternis kwamen plots in ons leven,

Bruusk

en onverwacht.

Genadeloos

én hard.

Jouw leven duurde maar even.

 

De winter bleef langer dan normaal.

Geen mens die weet hoe lang hij zal duren,

geen kracht om er tegenin te gaan,

enkel onszelf en elkaar

om de gesel te doorstaan.

 

Heel zachtjes werd het herfst

en het leven kreeg tinten,

vaal rood en geel.

Maar ook de winter bleef.

Toch kwam er kleur en broze warmte

en dat betekende ontzettend veel.

 

Na maanden van koude en duisternis

kleurt hier en daar een blad fris lentegroen.

het geeft ons vreugde en pijn

en doet ons dromen

van een zomer.

Maar zal die ooit nog komen?

 

27-04-13

Jaardag

Elly zou vandaag 48 worden. Dat beleven wij in stilte.

Nanouchka, Elly's leendochter wordt vandaag 20. Dat vieren wij mee. Deze morgen zijn wij samen met Hans, Nanouchka en Ken gestart met een héél lekker ontbijt in één van de brasseries op de markt van Geel. Samen hebben wij getoast op Elly en op Nanouchka's jaardag. Herinneringen werden weer eens opgehaald. Wat zou Elly gedaan hebben moest zij er bij geweest zijn? Wat zou Elly gezegd hebben? Zou... zou... Omwille van verschillende afspraken vertrok in de namiddag iedereen in een andere richting om deze dag op een eigen manier te beleven.

Intussen kabbelt voor ons het leven voort. De pijn blijft, het gemis wordt er blijkbaar niet minder om. De put is dieper dan verwacht. Doet me dikwijls denken aan de processie van Echternach : 2 sporten omhoog, 1 sport omlaag. De bovenrand blijft het doel...

De kleine foto links bovenaan de blog heeft zo zijn geschiedenis. En omdat ik de "foto" zo mooi vind wil ik deze wel delen. Een heel goede vriendin van Elly draagt steeds een kleine foto van Elly mee. Tijdens een reis in Turkije ontmoette zij een plaatselijke "kunstenaar" die tekende met behulp van kleurenpotloden. Zij liet hem van dit fotootje een tekening (30x40 cm) maken. Ik vind het resultaat ongelooflijk mooi. Hieronder vinden jullie een "foto" van de kleurentekening. Deze tekening siert nu onze woonkamer en is vaak het onderwerp van gesprek. Dank je wel Hilde.

 

IMG_2695.JPG

Wij missen je Elly en wij niet alleen...